به ویژه در کشورهای آسیب‌دیده از جنگ، که زنان و مردان به طور یکسان سختی‌های روانی، عاطفی و اجتماعی زیادی را تحمل کرده‌اند، نیاز به مراقبت‌های سلامت روان در دسترس و مؤثر، ضروری است. جنگ و آوارگی اغلب منجر به تروما، فقدان و اختلال در شبکه‌های اجتماعی می‌شود که می‌تواند به شدت بر رفاه و تاب‌آوری تأثیر بگذارد.

ما می‌دانیم که بهبودی باید جامع باشد – نه تنها به سلامت روان فردی، بلکه به جامعه و عوامل ساختاری مؤثر بر رفاه نیز توجه کند. برنامه‌های ما رویکردهای مناسب فرهنگی را که به سنت‌ها و دانش محلی احترام می‌گذارند، در اولویت قرار می‌دهند، در حالی که شیوه‌های مبتنی بر شواهد را برای حمایت از بهبودی و تاب‌آوری ادغام می‌کنند. زنان اغلب با موانع بیشتری از جمله خشونت مبتنی بر جنسیت، انگ اجتماعی و کمبود فرصت‌های اقتصادی روبرو هستند که چالش‌های سلامت روان را تشدید می‌کند.

با پرورش گروه‌های حمایتی همسالان، آموزش کارکنان سلامت روان محلی و مشارکت رهبران جامعه، فضاهای امنی برای گفتگوی آزاد و حمایت متقابل ایجاد می‌کنیم. علاوه بر این، ما از گنجاندن سلامت روان در سیاست‌های گسترده‌تر سلامت عمومی و اجتماعی حمایت می‌کنیم و تلاش می‌کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که خدمات سلامت روان به عنوان ضروری شناخته می‌شوند و برای همه، صرف نظر از جنسیت، سن یا پیشینه، در دسترس قرار می‌گیرند.